Αιώνια Πατρίς
ο βομβαρδισμός της Κύπρου από τους Άγγλους

Άγνωστες σελίδες για το ρόλο των Άγγλων – Γιατί αρνήθηκαν να μεταβεί η Ελληνική Κυβέρνηση στην Κύπρο, το 1941

Κατά τη διάρκεια συνομιλίας στο Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας τη 31η Μαρτίου 1941, επικειμένης της Γερμανικής επίθεσης, ο Πρωθυπουργός και Υπουργός Εξωτερικών Αλέξανδρος Κορυζής ζήτησε από τον Υπουργό Εξωτερικών της Βρετανίας Άντονυ Ήντεν να εξετασθεί από την κυβέρνησή του η παραχώρηση της Κύπρου ή μέρους αυτής στην Ελλάδα:

1. Για ψυχολογικούς λόγους, την εξύψωση του ηθικού του μαχομένου κατά των Ιταλών Ελληνικού Λαού.

2. Για την αντιμετώπιση εκ των προτέρων της μεταφοράς της έδρας του Βασιλέως Γεωργίου Β΄και της κυβέρνησης από την Αθήνα σε άλλο μέρος, σε περίπτωση κατάληψης της ηπειρωτικής Ελλάδας από τα Γερμανικα στρατεύματα. Η σκέψη για εγκατάσταση της έδρας στην Κρήτη εγκυμονούσε σοβαρές δυσχέρειες στην άσκηση της εξουσίας, λόγω εγγύτητας προς τη Ζώνη των πολεμικών επιχειρήσεων.

Ο Ήντεν μειδιώντας απάντησε ότι δεν καταγάγαμεν ακόμα τη τελική νίκη για να ζητούμε προσάρτηση εδαφών. Το επιτευχθέν μέχρι τώρα θαύμα του Ελληνικού Λαού, ανταπάντησε ο Κορυζής, ξεπέρασε τα όρια μιας απλής νίκης και θα δικαιολογούσε οποιαδήποτε παραχώρηση. Η πρόταση μεταφοράς της έδρας στη Ρόδο από τον Ήντεν απορρίφθηκε αμέσως, γιατί αυτό σήμαινε απελευθέρωση της Δωδεκανήσου από τον Ιταλικό ζυγό. Τελικά ο Ήντεν είπε ότι το ζήτημα της προσωρινής έδρας του Βασιλέως και της κυβέρνησης θα αποτελούσε αντικείμενο εξέτασης, μετά την επιστροφή του στο Λονδίνο, ενώ θα εξεταζόταν συγχρόνως και η παράκλησή της Ελλάδας για παραχώρηση της Κύπρου με όλη τη δυνατή κατανόηση. Μέχρι της μεταφοράς και της εγκατάστασης του Βασιλέως και της Κυβέρνησης στην Κρήτη, αλλά και μετά απ΄αυτήν, το θέμα της παραχώρησης της Κύπρου ή μέρους αυτής για τη μεταφορά και εγκατάστασή των τέθηκε αρκετές φορές σε συναντήσεις υψηλού επιπέδου και μέσω διπλωματικών διαύλων, μεταξύ των δύο χωρών, άνευ όμως αποτελέσματος.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Τον Σεπτέμβριο του 1953, με το Κυπριακό πρόβλημα να βρίσκεται σε έξαρση, ο Υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας Ήντεν συναντήθηκε ανεπίσημα στο γραφείο του Βρετανού πρέσβη Τσάρλς Πικ με τον Έλληνα Πρωθυπουργό Αλέξανδρο Παπάγο. Όταν ο Παπάγος άρχισε τη συζήτηση για το Κυπριακό, ο Ήντεν εμφανώς ενοχλημένος και ενώ συνομιλούσε, κατευθύνθηκε προς το παράθυρο του γραφείου, αφήνοντας τον Παπάγο να μιλά στον αέρα. Η προσβολή αυτή δεν έμεινε ασχολίαστη από τον Στρατάρχη, που ενοχλημένος απευθύνθηκε προς τον Ήντεν και σε έντονο ύφος του είπε:

“Είμαι ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος. Και όταν ομιλώ με κάποιον, αξιώνω να μου δείχνει το πρόσωπόν του και όχι τα νώτα του.”

Αμέσως χωρίς να αναμένει απάντηση έφυγε από το γραφείο, κτυπώντας δυνατά την πόρτα.

ΣΧΟΛΙΟ:

Δυστυχώς οι θυσίες του Ελληνικού Λαού στην αντιμετώπιση των Ιταλικών και Γερμανικών στρατευμάτων το 1940-1941 δεν δικαιώθηκαν. Οι φίλοι και σύμμαχοί μας, κυρίως οι Βρετανοί, λησμόνησαν με τη λήξη του πολέμου τις επίσημες και δεσμευτικές υποσχέσεις τους. Υποσχέσεις τις οποίες δεν ζήτησε η Ελλάδα, όταν τα άγρια χαράματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 ο Πρωθυπουργός της Ιωάννης Μεταξας βροντοφώνησε το ανεπανάληπτο ΟΧΙ και ο Ελληνικός Λαός σύσσωμος αντιστάθηκε και πολέμησε τους Ιταλούς.

Το ίδιο έκανε και ο Αλέξανδρος Κορυζής την 6η Απριλίου 1941 στο τελεσίγραφο των Γερμανών. Οι “Μεγάλοι” της Γης έσπευσαν να προσφέρουν απερίσκεπτα τις υποσχέσεις δηλώνοντας: “Μαζί θα μοιρασθούμε τη Νίκη”. Και σ΄αυτές τις υποσχέσεις βάσισε τον νυν “Υπέρ Πάντων” αγώνα, ελπίζοντας στη μελλοντική παραχώρηση της Ελληνικότατης Βορείου Ηπείρου, την οποία ο ένδοξος Ελληνικός Στρατός απελευθέρωνε για τρίτη φορά.

Το 1945 ο πόλεμος τελείωσε και οι νικητές πανηγύριζαν. Στο Παρίσι άρχιζαν οι εργασίες της Διάσκεψης της Ειρήνης. Ο Ελληνικός Λαός ήλπιζε ότι είχε έλθει η ώρα της δικαίωσης. Ο Γεώργιος Παπανδρέου βέβαιος από τη Βουλή των Ελλήνων την 3η Οκτωβρίου 1946 δήλωνε: “…Εις το βήμα της Διασκέψεως θα έφθανε η φωνή των αθανάτων νεκρών μας και θα εύρισκεν απήχησιν εις την συνείδησιν όλων των συμμάχων…”. Όμως στη Διάσκεψη δεν επικράτησε το Δίκαιον. Κυριάρχησαν τα συμφέροντα των “Μεγάλων”. Ζήτησαν από την Ελλάδα να θυσιασθεί και για την Ειρήνη, όπως θυσιάσθηκε και για τον Πόλεμο.

Έτσι ούτε η Κύπρος παραχωρήθηκε, ούτε η Βόρειος Ήπειρος, ούτε τα Ελληνο-Βουλγαρικά σύνορα τροποποιήθηκαν προς όφελος της Ελλάδας. Μόνο η Δωδεκάνησος τη τελευταία στιγμή, αφού δέχθηκε ο Υπουργός της Σοβιετικής Ένωσης Μολότωφ, παραχωρήθηκε στην Ελλάδα.

Σχετικά Άρθρα

Πώς ο Άγιος Χαράλαμπος έσωσε τα Φιλιατρά;

Αιώνια Πατρίς

Μεταξάς και Μπόρις Γ’ της Βουλγαρίας: Δύο μυστηριώδεις (;) θάνατοι στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Οι πέντε Έλληνες αντιστράτηγοι αιχμάλωτοι των Γερμανών… Ως το Νταχάου

«Το Ελληνόπουλο»: Το άρθρο που έγραψε ο Άλμπερ Καμύ για τον απαγχονισμό του Καραολή

Η Κύπρος, η Ε.Ο.Κ.Α. και ο βολικός θάνατος του Αλέξανδρου Παπάγου

Οι «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» Παφίτες που επέζησαν στην πολιορκία του Μεσολογγίου

Χρησιμοποιούμε cookies για να κάνουμε ακόμα καλύτερη την εμπειρία σου στο site μας. Αποδοχή Διαβάστε Περισσότερα